“Capturing Serendipity: reflection through photo elicitation” is het project waarmee ik afstudeerde aan de universiteit. Een mooi voorbeeld van een traject dat volledig mijn eigen verantwoordelijkheid was, en waarvan de scriptie dus ook goed laat zien wat mijn aandeel in een project kan zijn. 

Het project en onderzoek richtte zich op het relatief onbekende fenomeen ‘serendipity’. Serendipity is een Engelse term. Vrij vertaald verwijst Serendipity naar het doen van waardevolle ontdekkingen zonder er actief naar op zoek te zijn. Het gaat om toevallige inzichten die ontstaan doordat je openstaat voor je omgeving en nieuwe verbanden legt. In dit project onderzocht ik hoe deze momenten ontstaan terwijl men in de buitenlucht wandelt. Voor mijn onderzoek stuurde ik jonge professionals naar buiten om een wandelroute af te leggen. Ik gaf ze een vraagstuk mee om tijdens de wandeling te beantwoorden, terwijl ze tegelijk momenten van Serendipity vastlegden middels foto’s. Deze ‘photo elicitation’ methode combineerde ik met focusgroepen om dieper in te gaan op het ontstaan en vastleggen van Serendipity. De resultaten van het onderzoek laten zien dat het maken van foto’s helpt om open te staan voor reflectie en nieuwe invalshoeken. Op basis van deze inzichten ontwierp ik Mindsteps 2.0, een hulpmiddel om Serendipity op de werkvloer voor te bereiden, vast te leggen en te bespreken.

Terugkijkend ben ik trots op de diepgang van dit project. Het was een intensief traject met een sterke focus op literatuuronderzoek en het verbinden van verschillende theorieën tot één helder verhaal. Tegelijkertijd zie ik nu ook de beperkingen van het eindresultaat. Het Mindsteps-concept is rijk en uitgebreid, en kost daardoor ook tijd om te implementeren. Door het opdoen van werkervaring ben ik me er bewust van geworden dat effectieve oplossingen vaak eenvoudiger en laagdrempeliger zijn. Daarnaast is er voorbij gegaan aan het feit dat een tool als Mindsteps door iemand of een partij gemaakt en onderhouden moet worden. Een tool is natuurlijk niet zomaar een succes. Het creëren van draagkracht, en het vinden van financiën en tijd is iets dat in mijn afstudeerproject nog niet, maar intussen wel een belangrijk onderdeel is van projecten.

Mijn afstudeerproject en de master als geheel hebben mij kennis laten maken met ontwerpgerichte onderzoeksmethodes die verder gaan dan interviews en enquêtes. Ik leerde hoe waardevol het is om deelnemers actief te ondersteunen en stimuleren tijdens onderzoek, zodat er betekenisvolle inzichten ontstaan. Deze manier van werken pas ik nog steeds toe. Ik gebruik research design om onderzoeken toegankelijker, leuker en inhoudelijk sterker te maken, juist bij complexe thema’s. Ik zie mezelf daarbij vaak als de schakel tussen theoretisch onderzoek en de praktijk waarin je daadwerkelijk met mensen in gesprek gaat.